Terminy przechowywania po spłacie: trzy lata albo 18 miesięcy
Dla zaległości płatniczych, które kontrahent zgłasza do biura informacji gospodarczej, reguły postępowania zatwierdzone przez organy nadzorcze na podstawie art. 40 RODO przewidują podstawowy okres przechowywania trzech lat. Bundesgerichtshof (BGH) zatwierdził tę regułę 18.12.2025 r. (I ZR 97/25).
Przy trzech warunkach okres przechowywania skraca się do 18 miesięcy: wierzytelność została uregulowana w ciągu 100 dni od zgłoszenia, nie zgłoszono żadnych dalszych danych negatywnych, a co do wierzytelności nie ma wpisu w rejestrze publicznym. Jeśli brakuje choćby jednego z tych warunków, obowiązuje okres trzech lat.
Zgodnie z wyrokiem BGH termin usunięcia wpisu z rejestru publicznego nie przesądza o dopuszczalnym okresie przechowywania tych zgłoszonych danych. Sąd uchylił wyrok apelacyjny Oberlandesgericht Köln z 10.04.2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Wyroki TSUE dotyczące okresu przechowywania i scoringu
07.12.2023 r. TSUE wydał dwa wyroki dotyczące SCHUFA. Jeden dotyczy danych z rejestru publicznego, drugi wartości scoringowej. W połączonych sprawach C-26/22 i C-64/22 chodziło o dane dotyczące umorzenia pozostałego zadłużenia z publicznego rejestru upadłości. Zgodnie z wyrokiem przechowywanie tych danych przez biuro informacji gospodarczej ponad sześciomiesięczny termin rejestrowy nie może już opierać się na art. 6 ust. 1 lit. f RODO.
Sześć miesięcy wynika z § 3 InsoBekV. W sprawie C-634/21 chodziło o samą wartość scoringową: może ona stanowić zautomatyzowaną decyzję w rozumieniu art. 22 ust. 1 RODO, jeśli osoba trzecia w istotnym stopniu uzależnia od niej swoją decyzję umowną.
Wyegzekwowanie usunięcia: wniosek, skarga, pozew
Biuro informacji gospodarczej i przedsiębiorstwo zgłaszające są każde z osobna odrębnym administratorem w rozumieniu art. 4 ust. 7 RODO. Dlatego żądanie usunięcia należy skierować do obu równocześnie.
Droga ma trzy etapy: wniosek na podstawie art. 17 RODO, skargę do organu nadzorczego na podstawie art. 77 RODO, pozew przed sądem cywilnym. Każdy etap jest dostępny niezależnie od pozostałych.
Wniosek o usunięcie do SCHUFA i do wierzyciela
Skieruj wniosek o usunięcie na podstawie art. 17 RODO równocześnie do SCHUFA i do przedsiębiorstwa zgłaszającego. Uzasadnij go brakiem konieczności przechowywania po spłacie (art. 17 ust. 1 lit. a RODO) oraz tym, że wyważenie interesów wypada teraz inaczej (art. 6 ust. 1 lit. f RODO).
Podaj datę spłaty i datę zgłoszenia. Od obu tych dat zależy termin 18 miesięcy. Administrator musi odpowiedzieć niezwłocznie, najpóźniej w ciągu miesiąca od otrzymania wniosku; przy wnioskach złożonych lub licznych termin ten wydłuża się o dwa miesiące (art. 12 ust. 3 RODO).
Skarga do organu ochrony danych i pozew
Jeśli SCHUFA odmówi usunięcia, przysługuje Ci skarga do organu nadzorczego. Art. 77 ust. 1 RODO pozwala wybrać organ właściwy dla miejsca zamieszkania, miejsca pracy albo miejsca domniemanego naruszenia.
Niezależnie od tego możesz wnieść pozew do sądu cywilnego o usunięcie na podstawie art. 17 RODO oraz o odszkodowanie na podstawie art. 82 RODO. Obie drogi biegną równolegle. To, która z nich okaże się skuteczna, zależy od tego, czy przechowywanie przekracza terminy zatwierdzonych reguł postępowania, czy dane pochodzą z rejestru publicznego.
Odszkodowanie i koszty przy bezprawnym przechowywaniu
Jeśli przechowywanie przekracza dopuszczalny okres, w grę wchodzi roszczenie odszkodowawcze na podstawie art. 82 ust. 1 RODO. Przepis obejmuje zarówno szkodę majątkową, jak i niemajątkową.
Szkoda majątkowa to mierzalne niekorzyści, jak wyższe oprocentowanie kredytu albo koszty finansowania zastępczego. Szkoda niemajątkowa to uszczerbek bez wartości pieniężnej. Na podstawie art. 82 ust. 3 RODO administrator odpowiada, dopóki nie wykaże, że w żaden sposób nie ponosi odpowiedzialności za zdarzenie wywołujące szkodę.
Odszkodowanie z art. 82 RODO
Szkodę musisz wykazać samodzielnie. Dokumentuj odmowy kredytowe, odmowy najmu i nieudane zawarcia umów, każdorazowo z datą i pismem drugiej strony.
Przebieg postępowania w sprawie I ZR 97/25 pokazuje rozpiętość wyników. Landgericht Bonn oddalił powództwo 21.06.2024 r., Oberlandesgericht Köln zasądził powódce 10.04.2025 r. odszkodowanie w wysokości 1.040,50 euro wraz z odsetkami.
Bundesgerichtshof uchylił ten wyrok 18.12.2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ sąd apelacyjny błędnie zastosował zatwierdzone reguły postępowania. Roszczenie powstaje więc dopiero wtedy, gdy przechowywanie przekracza te reguły.
Koszty adwokackie i ryzyko kosztów
Ustawowe wynagrodzenie określa RVG (ustawa o wynagrodzeniu adwokatów) oraz wartość przedmiotu sprawy. Zwrot kosztów postępowania sądowego reguluje § 91 ust. 1 ZPO: strona przegrywająca ponosi koszty procesu, w tym niezbędne koszty przeciwnika.
Poza sądem ta zasada nie obowiązuje. Kto ponosi tam koszty, ustala się odrębnie w ugodzie. Czy Twoje ubezpieczenie ochrony prawnej pokryje sprawę, wyjaśniamy poprzez zapytanie o ochronę przed przejęciem sprawy.
Dalsze informacje
Te tematy mogą Cię również zainteresować:
- Usunięcie wpisu w SCHUFA
- Odszkodowanie z RODO w sprawach SCHUFA
- Zakwestionowanie raportu kredytowego
Niniejsze informacje nie stanowią porady prawnej w konkretnej sprawie.

