Przebieg postępowania przygotowawczego i Twoje prawa
Na końcu postępowania przygotowawczego istnieją dwie drogi. Jeżeli ustalenia dają wystarczającą podstawę do wniesienia oskarżenia publicznego, prokuratura wnosi akt oskarżenia do właściwego sądu (§ 170 ust. 1 StPO). W przeciwnym razie umarza postępowanie (§ 170 ust. 2 StPO).
Na początku każdego przesłuchania podejrzanemu należy oznajmić, jaki czyn mu się zarzuca. Należy go pouczyć, że nie musi składać wyjaśnień co do meritum sprawy i że w każdej chwili, także przed przesłuchaniem, może skorzystać z pomocy obrońcy (§ 136 ust. 1 StPO). Przy przesłuchaniu policyjnym obowiązuje to samo pouczenie (§ 163a ust. 4 StPO).
Prawo wglądu w akta przysługuje obrońcy (§ 147 ust. 1 StPO). Dopóki nie odnotowano zakończenia postępowania przygotowawczego, wgląd może zostać odmówiony, jeśli mogłoby to zagrozić celowi postępowania (§ 147 ust. 2 StPO). Jeśli podejrzany przebywa w areszcie tymczasowym, wgląd z reguły musi zostać mimo to udzielony. Czytamy akta, zanim złożymy jakiekolwiek oświadczenie.
Wyrok nakazowy: dwutygodniowy termin na sprzeciw
Wyrok nakazowy ustala pisemnie skutki prawne czynu, bez rozprawy i bez wcześniejszego wysłuchania przez sąd (§ 407 ust. 1 i 3 StPO). Wydaje się go tylko w sprawach o występki i tylko na pisemny wniosek prokuratury.
Oskarżony może wnieść sprzeciw w ciągu dwóch tygodni od doręczenia, na piśmie albo do protokołu sekretariatu sądu (§ 410 ust. 1 StPO). Jeśli termin upłynie, wyrok nakazowy jest równoznaczny z prawomocnym wyrokiem (§ 410 ust. 3 StPO).
Mimo to nie każde skazanie trafia do zaświadczenia o niekaralności. Grzywna nieprzekraczająca 90 stawek dziennych pozostaje niewzmiankowana, dopóki w rejestrze nie ma wpisu innej kary (§ 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o federalnym rejestrze karnym). Czy Twój wyrok nakazowy mieści się poniżej tej granicy, sprawdzamy przed upływem terminu na sprzeciw.
Typowe zarzuty i ich zagrożenie karą
Zagrożenie karą decyduje o tym, gdzie toczy się sprawa. Jeśli w danym przypadku należy się spodziewać kary pozbawienia wolności wyższej niż cztery lata, prokuratura wnosi oskarżenie do Sądu Krajowego, w przeciwnym razie do Sądu Rejonowego (§ 24 ust. 1 GVG). O występkach zagrożonych karą do dwóch lat orzeka samodzielnie sędzia karny w Sądzie Rejonowym (§ 25 GVG).
W Augsburgu właściwe są Sąd Rejonowy i Sąd Krajowy.
Uszkodzenie ciała, kradzież i oszustwo
§ 223 ust. 1 StGB penalizuje znęcanie się fizyczne i naruszenie zdrowia, karą pozbawienia wolności do pięciu lat albo grzywną. Jeśli dochodzi do tego użycie broni, niebezpiecznego narzędzia albo udział kolejnej osoby, zastosowanie ma § 224 ust. 1 StGB: od sześciu miesięcy do dziesięciu lat, a w przypadkach mniejszej wagi od trzech miesięcy do pięciu lat.
Kradzież (§ 242 ust. 1 StGB) i oszustwo (§ 263 ust. 1 StGB) zagrożone są karą pozbawienia wolności do pięciu lat albo grzywną. W przypadku występku prokuratura może, za zgodą sądu i podejrzanego, tymczasowo odstąpić od oskarżenia i nałożyć warunki, na przykład zapłatę kwoty pieniężnej albo mediację ofiara sprawca (§ 153a ust. 1 StPO).
Jeśli warunki zostaną spełnione, czyn jako występek przestaje być ścigalny. Do tego dążymy przy sprawcach karanych po raz pierwszy.
Przestępstwa drogowe i przestępstwa z ustawy o środkach odurzających
Prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości zagrożone jest karą pozbawienia wolności do roku albo grzywną (§ 316 ust. 1 StGB). Obok tego występują ucieczka z miejsca wypadku (§ 142 StGB) i sprowadzenie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym (§ 315c StGB). Jeśli istnieją pilne podstawy do przyjęcia, że prawo jazdy zostanie odebrane, sędzia może odebrać je tymczasowo już w postępowaniu przygotowawczym (§ 111a ust. 1 StPO).
Jeśli sąd odbiera prawo jazdy (§ 69 StGB), wyznacza jednocześnie okres karencji od sześciu miesięcy do pięciu lat, w którym nie wolno wydać nowego prawa jazdy (§ 69a ust. 1 StGB). W przypadku środków odurzających, które podejrzany posiadał wyłącznie na własny użytek w niewielkiej ilości, prokuratura może odstąpić od ścigania (§ 31a ust. 1 BtMG). Właśnie w tym miejscu zaczynamy nasz wniosek.
Tymczasowe aresztowanie i prawo karne nieletnich w Augsburgu
Dwie sytuacje procesowe rządzą się własnymi zasadami: tymczasowe aresztowanie na podstawie § 112 StPO oraz prawo karne nieletnich na podstawie JGG. Obie wymagają wczesnych wniosków, bo w przeciwnym razie sąd orzeka na podstawie stanu akt prokuratury. W Augsburgu zajmujemy się obydwoma.
Tymczasowe aresztowanie: kontrola aresztu na podstawie § 117 StPO
Tymczasowe aresztowanie może zostać zarządzone, gdy podejrzany jest w wysokim stopniu podejrzany o popełnienie czynu i istnieje podstawa aresztowa (§ 112 ust. 1 StPO). Podstawami aresztowymi są ucieczka, obawa ucieczki i obawa matactwa (§ 112 ust. 2 StPO). Obawa powtórzenia czynu dochodzi jako odrębna podstawa aresztowa, ale tylko przy czynach katalogowych z § 112a ust. 1 StPO.
Podejrzany może w każdej chwili domagać się sądowej kontroli, czy nakaz aresztowania należy uchylić albo zawiesić jego wykonanie (§ 117 ust. 1 StPO). Obok tego wniosku zażalenie jest niedopuszczalne (§ 117 ust. 2 StPO).
Ponad sześć miesięcy wykonanie aresztu może trwać dalej tylko wtedy, gdy szczególna trudność, szczególny rozmiar sprawy albo inny ważny powód dotychczas uniemożliwiały wydanie wyroku; decyduje o tym Wyższy Sąd Krajowy (§ 121 ust. 1 i 2 StPO). Wniosek o wgląd w akta i kontrolę aresztu składamy pierwszego dnia.
Prawo karne nieletnich: granice wieku i skutki prawne
Nieletnim jest ten, kto w chwili czynu ma ukończone 14, a nie ukończone 18 lat; młodocianym ten, kto ma ukończone 18, a nie ukończone 21 lat (§ 1 ust. 2 JGG). Wobec młodocianych sędzia stosuje prawo karne nieletnich, jeśli ogólna ocena osobowości wskazuje na dojrzałość odpowiadającą nieletniemu albo gdy chodzi o wykroczenie typowe dla młodzieży (§ 105 ust. 1 JGG).
Skutki prawne są stopniowane. Środki poprawcze i kara dla nieletnich wchodzą w grę dopiero wtedy, gdy środki wychowawcze nie wystarczają (§ 5 ust. 1 i 2 JGG). Kara dla nieletnich wynosi co najmniej sześć miesięcy i co najwyżej pięć lat, a przy zbrodni zagrożonej karą powyżej dziesięciu lat według ogólnego prawa karnego, co najwyżej dziesięć lat (§ 18 ust. 1 JGG).
Przed sędzią dla nieletnich w Sądzie Rejonowym w Augsburgu dążymy do najniższego możliwego stopnia.
Dalsze informacje
Te tematy mogą Cię również zainteresować:
